سلام
هر چند وقت یک بار این هجمه فکری ذهنم را پر می کند که چرا بچه مسلمان‎ها به نسبت بچه‌‎های دنیا! کم‌‎‌کارترند؟
بچه مسلمان‎ها، با اعصاب‌‎های راحت … ذات ابدی، آویزان به رحمت الهی! و مجهز به سلاح دعا و توسل! و شخصیت ته‌تغاری ادیان! … به شدت از آینده مطمئن، و بسیار امیدوار به وعده‌های الهی‌اند! با این وصف، نیازی به تلاش بسیار برای رسیدن به سعادت نمی‌کنند. چون یک مسلمان معتقد، همین حالا هم خود را سعادتمند حس می کند و خود را جزو منظومه قدرتمندی که کسی تاب مقابله با آن را ندارد. معادله زندگی‌اش، پیروز-پیروز ! برد، برد است حتی اگر کشته شود. حتی نابغه دانشگاهی‌ این گروه ناگهان همه دنیا را ول می‌کند و می‌چسبد به جبهه! همه علوم روانشناسی در غرب نیز این را تایید می کند که اهل دین، آرامش فوق‌العاده‌ای دارند. تازه شیعه هم که از ولایت برخورداز است خیلی از مسئولیت‌های خود را به ولی، مؤکول می‌کند.

اما بچه‌های‌ماده! بچه‌های دنیا! نهایتا صدسال فرصت حیات می‌بینند. خود را ابدی نمی‌بینند، یا روی ابدی بودن خود حساب نمی‌کنند، هر ثانیه را غنیمت می‌شمرند و هیچ یار و یاوری جز خودشان نمی‌شناسند، هرگز به آرامش نمی‌رسند، خود را محدود و عاجز می‌بینند، بخاطر همین از همان اوان نوجوانی مترصد ارتقا و توسعه خود در دنیا با سرعت زیاد هستند که تا می‌توانند از همین دنیا چیز! جمع کنند. و بخاطر همین ممکن است هر گناهی هم بکنند چون چیزی غیر از این دنیا نمی‌بینند.

More >