روزنوشت

چگونه براى مشرکان پیمانى نزد خدا و رسول او خواهد بود [در حالى که آنها همواره آماده شکستن پیمانشان هستند]؟! مگر کسانى که نزد مسجد الحرام با آنان پیمان بستید؛ [و پیمان خود را محترم شمردند؛] تا زمانى که در برابر شما وفادار باشند، شما نیز وفادارى کنید، که خداوند پرهیزگاران را دوست دارد! / جزء ۱۰ سوره التوبة آیه ۷ /  کَیْفَ یَکُونُ لِلْمُشْرِکِینَ عَهْدٌ عِندَ اللّهِ وَعِندَ رَسُولِهِ إِلاَّ الَّذِینَ عَاهَدتُّمْ عِندَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ فَمَا اسْتَقَامُواْ لَکُمْ فَاسْتَقِیمُواْ لَهُمْ إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْمُتَّقِینَ /

یکی از کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری، در روز ثبت نام، پای معاهداتی را امضا کرد تا به آن پایبند باشد. عهدی با قانون جمهوری اسلامی و عهد دیگری با مقام حی و حاضر ولایت فقیه که ولایت وی را بر دوش داشته باشد، هنوز چند هفته نگذشته بود و جوهر این امضا خیلی هم خشک نشده بود، که کاندیدای مشار الیه، هر چه در بنیه داشت خرج کرد تا ثابت کند امضایش ارزش انسانی ندارد و خیلی راحت در حق ارزش امضای خود خیانت می‌کند. سالهائی از این ماجرا می‌گذرد، و هیچ‌کس رگ غیرتش نسبت به اسلام متورم نشد و اشاره نکرد به آن آیه که ( یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَوْفُواْ بِالْعُقُودِ  … ) ، ای کسانی که ایمان آورده‌اید، به قراردادها و پیمان‌ها پایبند باشید.

اسلام و ایمان فراموش شده بود، و تذکر و امر به معروف و نهی از منکر، از شریعت اسلامی خارج، و اینگونه ادعا می‌شد که همه چیز کامل است، انگار نه انگار که خیانتی در عهد و پیمان با جمهوری اسلامی مسلمان شهادتین گو، شکسته شده است، همۀ آن‌ها خوشحال و خندان، ادعای فعالیت سیاسی می‌کردند، حتی از در و دیوار بسیج بالا رفته و آن را آتش زدند و با کوکتل مولوتف به مسجد و بانک و تجهیزات شهری حمله کردند، و خیلی خوشحال بودند که مشغول مبارزۀ سکوت! هستند. اگر دیدی کسی از آنها، فریاد ( مؤمنین ، أوفوا بالعقود ) سر دهد! نه … جمهوری اسلامی که مجال مشارکت سیاسی آنان را فراهم کرده بود و تریبون‌های آزاد صحبت در اختیارشان قرار داده بود، مستحق خیانت در عهد بود … چرا؟ … بعد از چهار سال که نفس نفس میزدند از تمسخر و توهین بدون فاصلۀ رئیس جمهور هیفده میلیون تن از هموطنان، ( که خودشان انتخاباتش را برگزار کرده بودند)؛ بیابند و بگویند چند مرده برای ادارۀ این کشور و احیای امنیت و آسایش آن حلاجند! آنان به جمهوری اسلامی حمله کردند، تا “امنیت ملی” ایران را تامین کنند، و به همین دلیل بود که دشمن به خیالش در ما ضعف دید و بنا به تحریم‌های بیشتر گذاشت، چون یک نیروی قابل توجه مخالف خود در ایران یافت که می‌توانست روی آن حساب کند. این همان “امنیت ملی” ماست که توسط اینان دنبال می‌شد!

فقط چند صباح از این مانور انسانیت و وفا در عهد، از سوی اینان نگذشته بود، که چندصد جوانی که در طول همۀ این سالها اصرار داشتند سفارت انگلیس را بفرستند همان جا که پدران‌شان سفارت آمریکا را فرستادند، به هدف خود رسیدند. بعد از بارها زخم و زیلی شدن و باتوم خوردن و دست و پا و سر شکسته شدن و گاز اشک آور نوش جان کردن، گروه‌های دانشجو و خودجوش که حتی در بسیج هم شاید عضو باشند، بهرحال با غمض عین نیروی انتظامی (تشکر تشکر) یا شاید هم با “و جعلنا من بین أیدیهم سدا” ، آرزوی بیست سالۀ خود را جامۀ عمل پوشاندند و آن چه که دوست داشتند صورت دادند.

تو گوئی که به عین قرآن حمله شده، صداهای شرع و ایمان و دین ، عموما از همان سوی حملۀ بدون مرز به جمهوری اسلامی، در آمد که ( یا أیها الذین آمنوا ، اوفو بالعقود ) ، چرا با انگلیس، قاتل دانشمندان تان، تحریم‌چی و غاصب سرزمین‌های اسلامی‌تان، عهد شکسته‌اید، انگار که اصلا با این توحش انگلیس بین ما و انگلیس ، عهدی مانده است. حالا این که چه تشریعی، به آنان اجازه داده در آن ساختمانهای نزدیک میدان فردوسی بنشینند و عینا علیه ما خیانت ورزند، بماند! اما آن تشریع قطعا اسلام نیست.

وسط دعوا، پایبندی آنان به عهد انسانی و شرع و شریعت و آیات قرآن خیلی جالب است که درست سر انگلیس، عود می‌کند! حرمت جمهوری اسلامی مسلمان، و عهد شکستن با آن و ولایت فقیه، خیلی کمتر است از حرمت عهد سیاسی با یک روباه مهاجم به منافع مسلمین. این است مسلمان پاره وقت، که در قبال حمله به مسلمان ساکت است، اما حاضر نیست در مقابل حمله به موجودیتی ملحد و شیطانی که برادر و خواهرش را در طول صد سال به خاک و خون و تحریم و قحطی و استبداد و استعمار کشانده بود ساکت باشد. و این موجودیت ادعای “امنیت ملی” نیز می‌کند. معلوم نیست این توهم، که ما از منظر شرع، با انگلیس در معاهده هستیم، از کجا آمده که مقابلش آیۀ قرآن می‌آورند! قرآن اصلا کی اجازه داده با چنین منظومۀ بدخواه متوحشی که روزی نیست که بر اثر جنایاتش مسلمان کشته نشود، عهدی امضا شود که حالا به خیال‌تان متشرع و متعهد و مؤمن شده‌اید؟ آیا قرآن و سیرت، به شما اجازه داده، با قاتل اتباع‌تان در پیمان باشید؟

تحمل انگلیس تا کنون سیاسی بوده، تا امروز امروز هم صد بار دانشجویان رفته‌اند و خواسته‌اند وارد شوند، نتوانسته‌اند و الا همان بیست سال پیش کارش را ساخته بودند. اینکه سیاسیون متوهم چقدر سیاست‌شان را بر اساس شرع تنظیم می‌کنند، به دانشجویان مرتبط نیست، اما دیگر این وسط شرع را وسط نکشید که خیلی مضحک است. که شرع چنین مجوزی به ما نداده که با قاتل مسلمین و اشغالگر سرزمین آنان صلح و پیمانی داشته باشیم … دینی که برای انگلیس می‌جوشد، سر سگ درش بجوشد. این نشد که شما خیلی ساده عهد و پیمان با مسلمان بشکنید و دین را در جهت امنیت انگلیس خرج کنید و این رفتار جز لعن الهی برای شما در پی نخواهد داشت. حتی اگر خود یک قوم باشید. انگلیس هرگز برای کشور ما (وفادار) نبوده است و یک کشور متخاصم است و هر گونه عهدی با این کشور خلاف عقل و شریعت است.

چگونه براى مشرکان پیمانى نزد خدا و رسول او خواهد بود [در حالى که آنها همواره آماده شکستن پیمانشان هستند]؟! مگر کسانى که نزد مسجد الحرام با آنان پیمان بستید؛ [و پیمان خود را محترم شمردند؛] تا زمانى که در برابر شما وفادار باشند، شما نیز وفادارى کنید، که خداوند پرهیزگاران را دوست دارد! / جزء ۱۰ سوره التوبة آیه ۷ /  کَیْفَ یَکُونُ لِلْمُشْرِکِینَ عَهْدٌ عِندَ اللّهِ وَعِندَ رَسُولِهِ إِلاَّ الَّذِینَ عَاهَدتُّمْ عِندَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ فَمَا اسْتَقَامُواْ لَکُمْ فَاسْتَقِیمُواْ لَهُمْ إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْمُتَّقِینَ /

هفتۀ گذشته باتفاق همسرم «شکارچی‌شنبه» پرویز شیخ طادی را دیدیم و این هفته «سعادت آباد» مازیار میری را. این هفته، برای اولین بار بود که “سه‌شنبه” به سینما می‌رفتم، تازه فهمیدم سینما چقدر علاقمند دارد! پارکینگ‌ها، سالن‌های انتظار پر بود از متقاضی و صف‌های عجیب و غریبی که به درازا کشیده بود و دست آخر با اینکه سینما پردیس ملت را بعلت عدم وجود جای پارک ترک کردیم و به اریکه ایرانیان رفتیم و با اینکه هنوز یک ساعت زودتر در سینما حاضر بودیم، به فیلمی که نشان کرده بودیم یعنی “یه‌حبّه‌قند” نرسیدیم، بلیط‌ها تمام شده بود و برای آن‌شب نوبت پخش دیگری هم نبود. برای اینکه دست از پا درازتر برنگردیم “سعادت‌آباد” را برگزیدیم.حتی سعادت آباد هم منجر به سانس فوق‌العاده شده بود.

و اما «شکارچی شنبه»، تا جائی که ذائقۀ شخصی من و اندک اطلاعات سینمائی‌ام می‌رساند، از لحاظ کارگردانی و پردازش صدا و تصویر به نسبت فیلمهای ایرانی فیلم خوش‌ساختی بود که صحنه‌هائی از آن کاملا حضار را تحت تاثیر قرار می‌داد و یا در جای خود میخ‌کوب می‌کرد یا آنان را می‌هراساند. شکارچی‌شنبه روایت برجسته شدۀ همۀ دستورات تلمود و انحرافات یهود است. چیزی که کارگردان در مصاحبه‌های خود بدان گفته است «طالبانیسم یهود». داستان این فیلم داستان یک خاخام افراطی صهیونیست است که با سربازان اسرائیلی به خانه‌های فلسطینیان حمله‌می‌کند و به همراه سکنه‌اش کشته و به آتش می‌کشد، وی در خانه یک زن مسیحی نگاه‌داشته است که وی را به شدت مورد آزار قرار می‌دهد، این خاخام یک پسرک کوچک نیز دارد که نور چشمی اوست و علیرغم اینکه تلاش می‌کند این پسرک را به راه افراط بکشاند وی به نفع بردگان این خاخام حرکت می‌نماید و الخ.

هر چند نمایندۀ کلیمیان در مجلس به این فیلم اعتراض کرده بود که «فرق بین صهیونیسم و یهود» را نشان نداده است اما در یکی از سکانسهای فیلم عده‌ای یهودی معتدل مورد حملۀ پلیس صهیونیستی واقع می‌شوند زیرا در کنار دیوار براق مشغول دعا برای از بین رفتن افراط و جنایت هستند و به این خاخام افراطی کنایه می‌زنند و وی آمین می‌گوید.

سه اشکال در ذهنم از این فیلم هست.
- تحول بچه ملموس نبود، بچه ناگهان درست در حینی که داشت اعضای برده‌گون خانه را فراری می‌داد، به شکل لحظه‌ای متحول شد، این تحول نه چندان منطقی و به شکل پلکانی بود و این ابهام ایجاد می‌کرد و نیاز بیشتری به پردازش داشت.

- در یکی از سکانسها آن جائی که کتاب مقدس تولید می‌شد و عده‌ای مشغول جعل آن بعنوان کتاب باستانی بودند، روایت بسیار کودکانه و تعریفی و سمبلیک بود. چیزی که کمتر در سینماهای حرفه‌ای می‌گنجد. این سکانس ضعیفی بود که در این داستان نسبتا قوی به چشم می‌زد.

پردازش بیش از حد نسبت به جنایتکار بودن صهیونیسم، منجر به امتناع بیننده از باور روایت می‌شد. فکر می‌کنم بیش از نیمی از فیلم را صحنه‌های خشونت صهیونیستها تشکیل داده بود که یک مضمون مشابه داشت. جنایتکاری آنان. با اینکه صهیونیستها، جنایتکار تر از روایت این فیلمند، یورش داستان به ذهن بیننده برای به باور رساندن یک مفهوم، بیننده را گیج و مبهوت می‌کند و حتی ممکن است بر وی اثر عکس داشته باشد. تمامی مبانی فیلم علمی و حقیقی است فیلم دقیقا با آنچه که در نصوص تلمود، کتاب تفسیر یهود آمده منطبق بود و آنچه که آریل شارون در صبرا و شتیلا صورت داد بعنوان مثال به مراتب خشونت بار تر از آن چیزی است که فیلم به نمایش می‌کشد. هزاران روستا به دست صهیونیستها با همین روشی که فیلم نشان می‌دهد تخریب شده، شاید کسی در جلوی روستاها مباحثه و سخنرانی نکرده باشد، اما بطن عمل دقیقا با منبع تلمودی و جملاتی که در فیلم می‌آید صورت پذیرفته است. اینها همه درست اما شوکی که نمایش مصرّانه و طولانی این صحنه‌ها به روح و آرامش بیننده وارد می‌کند، وی را در تردید می‌اندازد. همسرم در اواسط فیلم چنین سوالی به ذهن داشت که “آیا اینها واقعی است؟” و من پاسخ دادم، بدتر از اینها واقعی است و مثال صبرا و شتیلا را آوردم. اما مساله این است که کمتر فردی در جامعۀ ما به تلمود یهود مراجعه کرده و نصوص ضد بشری آن را مطالعه کرده است. در این کتاب رسما به یهود دستور حمله به روستاها و به آتش کشیدن و ویران کردن آن صادر شده است.

دست آخر وقتی ما بعنوان آخرین نفرات از سالن خارج می‌شدیم، یکی از مسوولین جوان پخش فیلم از من پرسید، نظرتان چه بود؟ خوب هنوز کمی زود بود که یک موضع پخته نسبت به فیلم بگیرم و این دومین نفری بود که سوال مشکوکی می‌پرسید، در واقع خودم هم در شک افتادم. کمی دهانم را کمان کردم و گفتم “یک مقداری اغراق آمیز بود”، جمله‌ام تمام نشده بود که پرید و گفت “خیلی اغراق داشت،من که دیدم اصلا حالم بد شد و تا چند دقیقه گیج بودم”. گفتم “بهرحال در سینما و هنر اغراق وجود دارد نمی‌شود محدود کرد” از آن حرفهائی که در هنر مرسوم است … :دی ، گفت “آقا می‌برند آنجا نشان می‌دهند آنوقت برای ما فیلمهای ضد اسلامی می‌سازند”، گفتم “پنجاه ساله که صدها فیلم ضد اسلامی ساختن، این تازه عکس العمل ماست ” گفت “ما بهرحال در جانب حق هستیم و نیاز به اغراق نداریم” گفتم “بله البته ما نیاز به اغراق نداریم. بهرحال این فیلمها اگر اشتباه داشته باشد هم باید تمرین بشود و بازخورد بگیرد تا فیلمهای بعدی بهتر باشد و نمی تواند به اولین فیلم اینچنین خیلی خرده گرفت” که دیگر خوش و بش و خداحافظی کردیم و رفتیم…

بعد که از سالن سینما خارج شدیم، مروری کردم که واقعا کسی که تاریخ جنایتهای صهیونیستها را مطالعه کرده باشد هرگز با این فیلم شوکه نخواهد شد و واقعا این فیلم اغراقی نداشت. اما طرز پردازش جنایتهای صهیونیستها همانطور که گفتم بسیار هولناک بود و به صورت بیننده می‌خورد و این باعث شوکه شدن و شاید اثر معکوس می‌شد. مطمئنم که بینندۀ نخوانده، نیاز به دلیل بیشتری برای باور این فیلم داشت و بهتر است این پاسخ در آینده ثبت شود و این رشته ول نشود تا اثر معکوس نگذارد.

روی گوگل که گشتم، متوجه شدم این فیلم کاملا غریب هست، نه سایتی و نه نشانی به زبان انگلیسی و کاملا در بایکوت قرار دارد و این نشانۀ نسبتا خوبی برای این فیلم هست هر چند محدویتش را نشان می‌دهد.  اگر سایتی داشت بهتر می توانست خودش را معرفی کند یا حداقل در آن سایت به پاسخ بپردازد.

و اما “سعادت آباد”، طبق روال فیلم قبلی سازنده‌اش “کتاب قانون”، فیلمی یک سویه نبود، و بیننده را در شک و تردید و سرگردانی قرار می‌داد تا درون خودش نتیجه بگیرد، خیلی‌ها از داستان و پایان این فیلم چند ستارۀ جشنوارۀ فجر راضی نبودند و زودتر از اتمام فیلم صندلی‌های سالن را ترک کردند و به نظر می‌رسید چیزی از فیلم سر در نیاوردند، اما فیلمنامه بسیار زیرکانه نوشته شده بود. این داستان سه زوج بود که علیرغم برخورداری از رفاه و زندگی بر اساس هنجارهای مدرنیته، با یکدیگر دوست و همکار بودند اما همه‌شان به نوعی به یکدیگر خیانت می‌کردند، این سه خانواده با اینکه در شرایط رفاهی خوبی به سر می‌برند اما دائم با مشکلات شخصی و خانوادگی مواجه بودند. در این میان همسر یک استاد دانشگاه که اتفاقا دارای عادات سنتی نشان داده شد، با همکاری دوستانش، جنین خود را بدون اطلاع وی سقط کرده بود. در نهایت فیلم و جریان آن در آخر حق را به این استاد دانشگاه داد و یک به یک شخصیتها را به نوعی خائن به خانوادۀ وی نشان داد. فیلم در ابتدا استاد دانشگاه را فردی متعصّب نشان داد که به رفتار همسر خود بیش از حد حساس است اما در نتیجۀ عدم صداقت همسرش و نیز بی تفاوتی شخصیت دیگر داستان نسبت به همسرش، به این شک و تردیدها حق داد و تمام روابط و مناسبات سایرین را که به سبک پست مدرن امروزی نشان داده می‌شد، محکوم کرد. با این وصف به نظر می‌رسد که این فیلم بسیار هوشمندانه‌ای بود که با استفاده از مدهای روز سینما ، حقایقی تلخ را که اتفاقا امروز در برخی اقشار بیداد می‌کند، فاش و رسوا کرده بود.

آنان به خود اجازه می‌دهند که پیاپی بر منتخب قانونی بیست و چهار میلیون نفر از مردم، شلاقهای توهین و دروغ و تحقیر خود را بکوبند، اما حاضر به تحمل اجرای بندهای قانونی نیستند. سرمستی قبل از انتخابات و حمله به رقیب به هر دروغ و فریبی، همۀ قانون و همۀ مدنیت را فراموش‌شان می‌کند و آنگاه که حجم پشتیبانی دلارها و گروهک‌های غرب‌پرورده و مؤسسات بین‌المللی نیز برای‌شان چشمک می‌زند، جسورتر و وقیح‌تر به دریدن پرده‌های مدنیت ، ادب و حیا اقدام می‌کنند، بدون آنکه حداقل نیازی به رفتار و منش انسانی از خود در خصوص رئیس جمهور منتخب یک ملت نشان دهند. اینگونه است که آنان کشور و دانشگاه را ملک طلق ترک‌تازی های خود دانسته و هیچ محدودیت و قانونی برای افسار گسیختۀ بی‌تربیت و بی‌مدنیت خود بر نمی‌تابند. پاسخ طبیعی یک ملت در مقابل چنین افرادی چه خواهد بود؟ و چه باید باشد؟

پیمان عارف، یکی از همین دانشجوهای هیجان زده‌ای است که با تمسک به شعار آزادی، حتی مانعی در دریدن مرزهای راستگوئی و صداقت و ادب، ندیده است و در نامه‌ای سرگشاده، سیل توهین و تحقیر و افترا به رئیس جمهور کشور منتشر کرده است. هنگامی که وی و دوستان وی سرگرم فتنۀ مشتعل خود بوده‌اند تا به هر طریقی رقیب را حذف کنند، آنقدر کشور را بی‌قانون و همۀ موجودیت آن را معادل هیچ دانسته‌اند که خود را در هر اقدامی آزاد دیده‌اند و آیا ملت و دولت ایران در مقابل چنین توحشی، باید ساکت بنشیند و بدون دفاع بماند؟ ۷۴ ضربه شلاق دردناک و خشونت بار است، اما آیا این حکم جسورانه‌تر از آن توحش مدنی پیمان عارف است؟ از نظر بنده نه! ، توحش ضد انقلاب در دریدن و گسیختن مخالف به مراتب وحشیانه‌تر از اجرای یک حکم قانونی از پیش تصویب شدۀ شلاق است که توسط منتخبین یک ملت تصویب شده است.

“اجرای حکم شلاق پیمان عارف”، ده‌ها صفحه در گوگل از سایتهای سازمانهای مختلف تروریستی و غیرتروریستی که طی مرور زمان از آمریکا و اسرائیل و لندن و هلند و سوئد و عربستان تغذیه شده‌اند، امروز خبر از اجرای حکم یک دانشجو داده‌اند، تصویر اثر اجرای حکم، و صدای پیمان عارف که از “وحشیانه” بودن اجرای حکم و توهین مجدد وی به قانون و مبادی قانونی دوباره منتشر می‌شود تا آنان ثابت کنند در هیچ دانستن مبادی قانونی یک نظام و دولت منتخب، اصراری جدی دارند و اتفاقا پای هم بر این هدف خود می‌کوبند. سایت دیگری خبر از وکیل وی که گویا اصولا نص قانون را نخوانده می‌آورد که ( اصلا توهین به رئیس جمهور که جرم نیست ، مگر شاکی خصوصی باشد ). در حالی که نصّ قانون اهانت به سران سه قوه را مصداق جرم می‌داند. همۀ این بازی‌های کاپیتولاسیونی و هیچ پنداشتن رای و ملت جمهوری اسلامی، مثل رگبار بر سر مخاطب فرود می‌آید، تا محکوم و مظلوم را در جایگاه ظالم بنشاند. و این فرد هتاک و بی‌مدنیت را محق جلوه دهد و جری‌تر سازد. بله … او محق بوده یک مشت دروغ و افترا و توهین روانۀ رئیس جمهور کشور بکند و هیچ کس هم حق نداشته به وی بگوید بالای چشمت ابروست. این کاپیتولاسیونی دردناک است.

طبعا فلسفۀ اجرای قانون و تعزیز به معنای بر حذر داشتن سایرین از انجام چنین جرمی است، اما قوۀ قضائیه حتی از جنودی برخوردار نیست که ظلم را نشان بدهد تا این مجرم محکوم جری و مصر بر توهین و وقاحت، خود را آنچنان پاک و منزه نپندارد. هیچ حضور فعالی از سوی قوۀ قضائیه بر روی رسانه‌ها مبنی بر توضیح و چرایی انجام این عمل مشهود نیست و طبیعیست که در چنین محیطی قوۀ قضائیه، قانون، ملت ایران، همه ، محکوم به بی‌دفاعی و خردشدن هستند.

می‌توان بر قوۀ قضائیه این انتقاد را داشت که کمتر موفق بوده به دانه درشت‌ها و اصحاب صله و رابطه برسد، می‌توان از قوۀ قضائیه پرسید که فلان آقازاده به چه علت با تمام افعال مجرمانه‌اش تا کنون از اجرا و تطبیق قانون مصّون مانده است، اما تحمل گردن‌کشی گروهک‌های اینچنین آنارشیست که شرق و غرب کفر و الحاد نیز به حمایت و پشتیبانی آنان می‌پردازند، بسیار مشکل است. و شاید گشایش صدور در آن باشد که چنین افراد جسور و بی‌باکی که هیچ احترامی به کشور و قانون و مردمش قائل نیستند به همین روش به سزای عمل مجرمانۀ خود برسند.

این داستان تکرار خواهد شد… درندگانی که هیچ احترامی به قانون و ملت و رای آن قائل نیستند، و همۀ حقوق و اولویتها را به سوی خود می‌خوانند. و همۀ این تمامیت‌خواهی خود را جزو مسجل‌ترین حقوق خود می‌دانند. طبیعی است که این ملت و ده‌ها میلیونی که مثل اینان فکر نمی‌کنند باید به فکر دفاع از حقوق مدنی خود باشند تا جنود شیطان عادت نکنند از شرق و غرب با دلسوزی‌های شبه مادرانه، از زنا، لواط، دروغ، و افترا، حمایت کنند.