روزنوشت

انفجارهای دمشق نسخۀ برابر با اصل آنچه که در عراق رخ می‌دهد است، افراد بیگناهی که مشغول امور روزمرۀ خود هستند، با انفجارهای تروریستی در خودروهای بمب‌گذاری‌شده مواجه می شوند، ویرانی و خرابی بر دارائی‌های ملت یورش می‌برد و ده‌ها بلکه صدها قربانی از کشته و زخمی به جای می‌گذارد. این همان روشی است که عراق از آن آسیب دید و تا کنون ادامه دارد و در سوریه تجربه می‌شود، با همان راه‌ها و اهداف و توسط همان گروه‌ها و سرمایه‌ها.

تروریسم تکفیری توسط سعودی آغاز شد، و تحت نظارت حکومت و توابع آن قرار گرفت و توسط موسسات دینی مملو از حرص طایفه‌ای و تکفیری تربیت شد، و با اموال و سیاست حکومت پشتیبانی شد. تجربه اول آن در افغانستان شکل گرفت و سپس در سایر نقاط جهان گسترش یافت تا خوی نرم اسلام را تخریب کند، و نمای متمدن آن را بواسطۀ تصویری زشت تزویر نماید تا جائی که تسلط بر این جریان بسیار سخت شد، طاعون گسترش یافت و به کشورهای مختلفی آسیب رساند اما این مانع سعودی نشد تا روش خود را تغییر دهد، بر این مسیر ثابت ماند و بلکه پشتیبانی و حمایت خود را از این جریان بعد از سقوط صدام تشدید کرد، عراق هدف تروریستها شد و ملتش قربانی بمب‌های آنان.

سپس قطر وارد بازی شد، حکومتی که سودای رهبری منطقه را می‌پروراند، طرح‌های اولیه خود را از راه طهارت گرفتن اسرائیل آغاز کرد، آنجا که روابط باز خود را با تل آویو بر پا کرد، ملاقات‌های مستمر از سوی طرفین پی گرفته شد و دفتر نمایندگی اسرائیل در قطر افتتاح شد، و پس از آن روابط این دو عمق یافت تا جائی که آمریکا را مجاب کرد تا به جای سعودی بزرگترین پایگاه خود در منطقه را قطر انتخاب کند.

با آغاز بهار عربی قطر با قدرت وارد معرکه شد، و در میان اعضای حکومت جدید تونس دخالت کرد و به مجلس نظامی مصر و نیز انقلابیون مصر نزدیک شد، و ناتو را مجاب کرد تا در لیبی دخالت کند، سپس جهات مختلف انقلاب لیبی را پشتیبانی کرد تا بر صحنۀ لیبی تسلط یابد و اکنون حاکم آیندۀ لیبی است.

و اکنون قطر تلاش می‌کند حکومت اسد را براندازد، و سوریه را در اختیار خود بگیرد، و برای این هدف با مشترکات قومگرایانه سعودی‌ها و ترکیه همراه شد تا هدف بازسازی منطقه بر اساس اهداف صرفا قوم‌گرایانه را با شروع از سوریه و سپس عراق و لبنان پیگیری کند تا در نهایت بتواند بر ایران غلبه کند. و این را سعودی صراحتا در میان رسانه‌های خود و از زبان مفتی کشور بیان کرد که سقوط سوریه ، سقوط عراق و لبنان و سپس ایران را در پی دارد.

قطر مراحل مختلفی را برای جمع کردن پشتیبانی بین المللی بر علیه حکومت اسد تدارک دید و و مجلس ملی معارضین را شکل داد و برهان غلیون را بر ریاست آن نهاد، و از افسرانی از ارتش ترکیه و سعودی و اسرائیل برای تسلط بر معرکۀ باباعمرو از دفتر ویژه ای در دوحه سود جست، اما قطر با دو شکست پیاپی مواجه شد، اول وتوی روسی-چینی و دوم شکست گروه‌های مسلح در باباعمرو، و آخر کار برای محاسبات قطر نتیجۀ بدی داشت آنچنانکه تلاش کرد تا نظر بین المللی را برای اندیشیدن مسیرهای امن با همکاری سعودی و ترکیه جهت سلاح رساندن به سوریه جلب کند.

شکست‌های قطر باعث نشد که فعالیتهایش را متوقف کند، بلکه آن را به سمت همکاری با سعودی و ترکیه برد تا باستناد منابع امنیتی و روزنامه‌های آمریکائی در دو هفتۀ گذشته مقدار بسیار زیادی سلاح را وارد سوریه کند آنچنان‌که تلویزیون سوریه نیز نموه هائی از سلاح‌های اسرائیلی کشف شده را پخش نمود.

اکنون محور قطر-سعودی-ترکیه، به این نتیجه رسیده است که جامعۀ بین الملل از پشتیبانی مخالفین سوریه دست شسته و بعد از دیدار کوفی عنان با أسد و آمادگی حکومت سوریه جهت همکاری با فرستادۀ بین المللی، که این محور قوم‌گرایانه بر خود لازم دید که دوباره با روشی خونین به بحران‌زائی اقدام کند و فعالیتهای وزیر خارجۀ حطر بهمراه همتای سعودی‌اش، پیامی به همراه داشت تا انفجارهای تروریستی دمشق رخ دهد به نحوی که نمی‌توان دیدار این دو وزیر را از این انفجارها جدا دانست.

محور قومگرایانه، ازدیاد بحران‌ها را تا حد ممکن در برنامۀ خود دارد، حتی اگر به جرائمی دست بزند که بعنوان جرائم جنگی محسوب است.

ملک عبدالله و بوش

القاعده ، طالبان و سایر گروه‌های سلفی مشابه، زمینۀ بازی آمریکائی‌ها با ملتها هستند تا بدانجا که هیلاری کلینتون وزیر خارجۀ آمریکا در یکی از سخنرانی‌های خود به ایجاد گروه طالبان در افغانستان اعتراف می‌کند و در ماه‌های گذشته بی‌ملاحظه از گفتگو با طالبان برای به سرانجام رساندن صلح و آرامش در افغانستان سخن می‌گوید. (+).

در عراق نیز ماجرا مشابه است، توحش تعصّبی سلفی که بویی از اسلام نبرده مثل افغانستان، در اختیار بازی‌های آمریکائی قرار می‌گیرد، که عراق و مردمش را به حراج گذارد و به خاک و خون کشد، و همان که خود را خادم حرمین شریفین می‌خواند، در عراق و افغانستان و در سوریه دست اتحاد روی دست اسرائیل، آمریکا، طالبان، القاعده می‌گذارد تا صرفا بنیان‌های قدرت بت خودش را به هر قیمتی حفظ کند.

مضحک‌تر از همۀ این تلاشهای حفظ قدرت و تداوم غارت حقوق مردم در گسترۀ دولت آمریکا با تمام وسعتش، تا آل سعود و گروهک‌های تروریستی تابعه، ادعای طرفداری مردم از سوی همین جریان است. آنان با تمام خونخواری و جنایتکاری خود همواره سعی کرده‌اند دیگران را به رعایت حقوق مردم و چیزی به نام دموکراسی دعوت کنند. هیچ چیز مضحک‌تر از بیانیۀ اتحادیۀ عرب در قبال سوریه نیست … که سوریه چون حکومتی مبتنی بر فرد است، باید تغییر یابد.

گروه‌فشارهای هراس و ترور از سوی این کشورها در منطقه جولان می‌دهند، اگر قرار باشد در عراق دولتی منتخب مردمی، به کار طبیعی خود برسد یا به امور مردمش رسیدگی کند و این امور با منافع این دولتهای ارهاب و ترور تقاطع داشته باشد، انفجارها بالا می‌گیرد و خون در جوی‌ها به راه می‌افتد، و این پیام را می‌دهد که قدرت ما در ایجاد توحش و بی‌نظمی است تا آن دولت مجاب به تغییر رویه شود، یا بدان جامعه فرسودگی و خسته‌گی تحمیل شود و از ادامۀ راه بازماند. برقرار شدن توحش و بی‌‌نظمی هم یک سیاست است، سیاستی که ممکن است تهران – مشخصتا شمال تهران – را نیز به آتش بکشد. یا دانشمندان ایرانی را مورد هدف قرار دهد. و این وحشیانه‌ترین سیاست تاریخی در پشت ادعای تمدن و فرهیخته‌گی به دقت و کمال از سوی امرا و رؤسای غرب و عرب پیگیری می‌شود.

روشن‌ترین بخش این روش، در غزه و فلسطین قابل مشاهده است، آنجا که مردم به “مقاومت” رای می‌دهند، بزرگترین زندان روباز با ساختن دیوارهای نژادپرستی دور این سرزمین افتتاح می‌شود و آماج حملات ددمنشانه و وحشیانه قرار می‌گیرد، به جرم آن که “مقاومت” و استقلال را برگزیده و بردگی را نپذیرفته است. و این صدای شلاق استبداد سیاهی است که بر پیکر ملتها می‌نوازد.

مادۀ سلفی-طالبانی، در سوریه نیز نقش ایفا می‌کند، جرم سوریه نیز قرار گرفتن در اردوی مقاومت و استقلال از سلطۀ انگلوآمریکائی است، همچون جرم حزب الله لبنان، و جرم ایران … و الا تو ملک عبدالله باش، حمد آل خلیفه باش … مبارک نامبارک باش، مردمت را بکش … اما با ما باش، چه کسی مانع توست؟ آیا موضوع سوریه، واقعا حقوق مردم است؟ چه کسی باور می‌کند که غرب نگران جان مردم خاورمیانه است؟

پدال سلفی‌گری در سوریه نیز زیر پای دولت اوباما قرار می‌گیرد تا با شعله ور کردن انگیزه‌های قومی و مذهبی، از سوریه جنگلی سوخته باقی بگذارد تا کرکس‌ها و کفتارها پس از سوختن آن به تقسیم غنائم بپردازند. در هفتۀ گذشته طی دو انفجار در شهر حلب، و در نزدیک مقر فرماندهی نظامی وابسته به حکومت بشار اسد، ۲۰۰ کشته و زخمی از زن و مرد و کودک بی دفاع بهمراه چند فرد نظامی به خاک و خون کشیده شدند و  سرهنگ عارف حمود از فرماندهان “ارتش آزاد سوریه”، بعنوان یکی از گروه‌های اپوزیسیون در گفتگو با فرانس۲۴ مسوولیت این حمله را بعهده گرفت. ماجرا اما همچون ایران است، می‌کشند و کشتار خود را به حکومت منتسب می‌کنند. رسانه‌های غربی یا خبر را سانسور کردند، یا آن را به حکومت سوریه نسبت دادند. اما هدف انفجار که شعله ور کردن فتنه است، به خوبی پی گرفته شد و چه کسی است که ادعا کند این توحش پیچیده و مجهز قبلا در تاریخ تجربه شده است؟

مهم نیست چه گروهی و با چه نامی مرتکب انفجار و قتل و کشتار می‌شود، مهم آن است که کشوری که استقلال خود را می‌خواهد باید ابتدا بسوزد، و ویران شود، تا در ضعف خود قابلیت پذیرش تجاوز و تعیین سرنوشت از سوی غیر را داشته باشد. مهم آن است که مردم خون خود را ببینند، غضب و تعصب بالا برود و فرزندان یک سرزمین به جان هم بیافتند. کشتار در کشتار و قتل در قتل، تا کشور با شعله‌های فراخ تری بسوزد. کشوری که اصالتش بر مقاومت و عزتش در روی استبداد بین الملل است… تنها، اینگونه از پای می‌افتد و سرنوشت خود را به دست قویّ خارجی می‌سپرد. و اینگونه باز هم کشوری مستقل در اردوی طالبان-عربستان-القاعده-اسرائیل- انگلیس – آمریکا قرار گیرد.

از این سو، العربیۀ عبری، همان که از خیابانهای تهران تا شش ماه پس از فروکش کردن فتنه، گزارش تخیلی تظاهرات ده‌ها‌هزار نفری پخش می‌کرد و خواب شیرین خود را تعبیر خبری، با همان لحن اتحادیۀ عبری عرب از کشتار مردم سوریه به دست أسد سخن می‌گوید. با همان لحن بی بی سی فارسی… که ما باور کنیم سرمایه گذارانشان … ملک عبدالله و ملکه الیزابت و نتانیاهو و کلینتون، علی الخصوص دکتر أیمن الظواهری،  همه با قلب‌های رؤوف‌شان نگران حقوق و امنیت مردم خاورمیانه هستند و نه شهوت قدرت خودشان.

دولت سوریه اما از اشتباه و خطا یا حتی ساختار غلط مبری نیست، اما بدیهی است سیاه تر از دولت سوریه، رنگی هست و آن سلفی‌گری سازشکار با صهیونیسم است. و بنابراین منافع ملت سوریه و منطقۀ آسیای جنوب غرب، تا زمانی که جایگزین روشن و مناسبی نباشد، بقای این دولت به همراه اصلاح ساختار است.

عطاءالله مهاجرانی از سران جنبش سبز در جشنوارۀ الجنادریة در خدمت سلفی‌های عرب

به زبان فارسی هم، در ایران و خارج از ایران، پدالهائی برای آمریکا وجود دارد، که پا روی آنان بگذارد، و کشوری را بسوزاند. همان‌ها که اخبار سوریه را از روی العربیۀ عبری و بی‌بی‌سی صهیونی مخابره می‌کنند و امروز رسما پشتیبان قماش طالبان سلفی شده اند و شرم هم نمی‌کنند ، و اینگونه جبهه‌گیری‌ خود علیه مردم و مقاومت و بیداری را روشن می‌سازند تا نشان دهند آن روزی که از طالبان کینه نشان می‌دادند نیز نمایشی بیش نبود بلکه همین‌ها اگر لازم باشد، روزی با سلفی‌ها و وهابی‌ها دل و قلوه رد و بدل می‌کنند … جالب آن که امروز ملک‌های عرب با نوری زاده‌ها و مهاجرانی‌های پارس کینۀ عرب و عجم را کنار گذاشته و در سایۀ نظارت اسرائیلی و آمریکائی در الجنادریه با هم می‌نشینند تا راه حلی به حال مشکل مشترک خود یعنی  مقاومت آزادی‌بخش اسلامی بیابند. آنان‌که زوار ائمه را به جرم زیارت، به خاک و خون می‌کشند، مستحق‌ترند تا همسایگان ایرانی و برادران شیعه، تا مشکلات و اختلافات حل گردد. و ولایت فقیه سهمگین تر است از کشتار روزمرۀ زوار بی‌گناه …. آنچه که تلخ بود، نشستن عرب و عجم یا حتی اصولگرا و اصلاح‌طلب در خیمۀ اسلام بود … و الا حلاوت همنشینی با عرب صهیونیست که دستانش تا مرفق به خون بی‌گناه و حکومتش تا ده فرسح در استبداد سیاه فرو رفته است، که بر کسی پوشیده نیست. براستی  این جریان تا چه حد فرومایه است که حاضر است در سلسله مراتب دنباله‌روی استبداد صهیونی بین‌المللی، از اعراب سلفی ارتزاق کند؟

 مرتبط (+)